Δυο Αγελάδες Γράφουν

Information

This article was written on 15 Apr 2012, and is filled under Δημιουργίες μου.

Current post is tagged

090

Αποφασίζω να μπω στον πρώτο τηλεφωνικό θάλαμο που βρίσκεται μπροστά μου. Εκεί βλέπω γραμμένο έναν αριθμό τηλεφώνου. Αποφασίζω να το καλέσω. Δεν αργούν να απαντήσουν. Ακούω μια βραχνή θηλυκή φωνή από την άλλη πλευρά της γραμμής:
“Γεια σου μωρό μου”
“Ε… γεια σου”, η αμηχανία μου ήδη με έχει προδώσει.
“Με λένε Ριάννα, εσένα;”
“Με λένε Γιώργο”, λέγοντας το πρώτο όνομα που μου ήρθε στο μυαλό.
“Πες μου Γιώργο, τι θα ‘θελες να σου κάνω”; Μπήκε κατευθείαν στο ψητό η Ριάννα.
“Βασικά δεν θέλω αυτό που υπαινίσσεσαι. Αυτό που θέλω είναι να μιλήσω σε κάποιον”.
“Ναι, μωρό μου, κι εγώ”
“Όχι δεν κατάλαβες, νιώθω πολύ μοναξιά”.
“Μην ανησυχείς μωρό μου, θα σου γεμίσω όποιο κενό έχεις”, συνεχίζει απτόητα.
Εγώ την παρακαλώ έστω να με ακούσει λίγο.
“Καλά, καλά, αλλά θα σου κοστίσει έξτρα”.
“Εντάξει”, λέω χαρούμενος ενώ ήδη έχω περάσει την πιστωτική μου κάρτα από την τηλεφωνική συσκευή.
“Περίμενε να σε περάσω στην κοπέλα που είναι ότι πρέπει για σένα”.
Μετά από μια μικρή παύση μια καθαρή και λεπτή φωνή με χαιρετάει και μου συστήνεται.
“Είμαι εκπρόσωπος της υπαρξιακής δράσης.”
Τη διακόπτω ρωτώντας την τι είναι αυτή η ομάδα. Έχω εντυπωσιαστεί από το όνομα.
“Είχαμε προσέξει ότι ο σημαντικότερος λόγος που κάποιος παίρνει τηλέφωνο σε μια τέτοια ροζ γραμμή συνήθως δεν είναι σεξουαλικός, αλλά κάποιος άλλος”.
“Δηλαδή ήσασταν κι εσείς τηλεφωνήτριες σαν την προηγούμενη που μου μίλησε”;
“Φυσικά, αλλά δεν μας άρεσε αυτό που κάναμε. Συγχρόνως παρατηρούσαμε ότι κάτι συνέβαινε πίσω από τις φωνές των ανθρώπων που μας έπαιρναν τηλέφωνο. Καθόμασταν και τους ακούγαμε. Και τελικά είδαμε ότι θα μπορούσαμε να το εξασκήσουμε ως επάγγελμα με το να δημιουργήσουμε αυτήν την ομάδα”.
“Είσαστε πολλές”;
“Όχι, ακριβώς”.
“Δηλαδή”;
“Μόνη μου είμαι προς το παρόν”.
“Έχεις βαρεθεί το επάγγελμά σου ε”; Συμπεραίνω.
“Ναι, ρε γαμώτο”.
“Γιατί δεν κάνεις κάτι άλλο”;
“Εύκολο είναι; Οι αποδοχές είναι πολύ καλές εδώ και ξέρεις τι γίνεται με την ανεργία. Άσε που μ’ αρέσει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας Εκτός από τα πρόστυχα λόγια φυσικά”.
“Και πώς τους έπεισες να το κάνεις αυτό”;
“Κάνουν τα στραβά μάτια γιατί βλέπουν ότι τους αποφέρει λεφτά και βαριούνται οι άλλες να κάνουν τέτοιες συζητήσεις”.
“Πώς βοηθάς τους ανθρώπους”; Μου έχει προκαλέσει μια περιέργεια.
“Να, τους κάνω ερωτήσεις από ένα ερωτηματολόγιο που έχω φτιάξει. Θέλεις να ακούσεις”;
“Γιατί όχι”, λέω αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω. Κοιτάζω το ρολόι μου.
“Τι σε έκανε να πάρεις αυτό το τηλέφωνο”;
“Δεν είχα σκοπό να πάρω τηλέφωνο. Όμως ήθελα να μιλήσω σε κάποιον και δεν υπήρχε κανείς. Τότε είδα μπροστά μου αυτόν τον τηλεφωνικό θάλαμο και είδα αυτό το νούμερο γραμμένο. Να σε ρωτήσω κάτι”; Θέλω να προχωρήσουμε παρακάτω.
“Ναι”
“Έχεις ωραία φωνή, το ξέρεις αυτό;”
“Σε ευχαριστώ. Μπορώ να συνεχίσω τις ερωτήσεις”;
“Φυσικά”
“Έχεις κάποια συναισθήματα αυτήν τη στιγμή όπως απώλεια ή έλλειψης”
“Ναι, θα ‘λεγα ότι μου λείπει κάτι. Να σου πω, τι χρώμα ματιών έχεις”; Η φαντασία μου έχει αρχίσει να οργιάζει.
“Μπλε αλλά δεν βλέπω να έχει κάποια σχέση αυτό με τις ερωτήσεις”
“Συνέχισε”, απαντάω ξεφυσώντας.
“Μπορείς να μου περιγράψεις αυτό το συναίσθημα έλλειψης”;
“Θα μπορούσα, αλλά πρώτα θέλω να μου περιγράψεις τα ρούχα σου”
“Θα το αγνοήσω αυτό, και θα συνεχίσω σε μια άλλη ερώτηση”
Ήδη έχω βαρεθεί. Οι σκέψεις για μοναξιά μου φαίνονται πια πολύ μακρινές Ενώ η φαντασίωση που έχω δημιουργήσει στο μυαλό μου δεν με αφήνει να συγκεντρωθώ σε αυτά που λέει. Το μόνο που ακούω είναι τις ανάσες της. Σύντομες, αλλά βαθιές ανάσες Κάποια στιγμή ακούω μια ερώτηση να επαναλαμβάνεται.
“Κύριε; Με ακούτε;”
“Ναι, κοίτα, επειδή τώρα έχω φτιαχτεί αρκετά μπορείς να μου δώσεις την κοπέλα που μου μιλούσε πριν;”
“Καλά” είπε απογοητευμένη.

Leave a Reply